Magaza Vam nudi izbor klasične muzike renomiranih (EMI Classics, Deutsche Grammophon) i nezavisnih izdavača (Harmonia Mundi), jazza (ACT Music, Verve, Enja Records), world/ethno (Doublemoon, World Village, Snail Records) i komercijane muzike kao i selekciju indie bandova pop / rock kategorije.

_ Već prilikom prvog slušanja očito je da je frontman Justin Vernon Bon Iver iz samotnjačkog solo projekta pretvorio u pravi bend. Iako na tragu prethodnika, sada već tradicionalno introspektivni tekstovi začinjeni su malom dozom apstrakcije. Muzička je komponenta, za razliku od minimalizma koji definira prethodni album, osjetno bogatija i sofisticiranija čemu su u nemaloj mjeri doprinjeli Rob Moose, gudački aranžer koji potpisuje aranžmane bendova poput The National, Antony and the Johnsons i Arcade Fire, saksofonist Colin Stetson, kao i dio kolektiva Collections of Colonies of Bees.

_ Nakon odličnog Two Dancers, albuma koji je unatoč odličnom prijemu publike i kritike, ostao relativna nepoznanica publici koja novitete traži u mainstream medijima, Smother je u prilici da ispravi tu nepravdu. Uz sve karakteristične elemente koji su proslavili prethodnik, novi je album osvježen malom dozom elektronike koja uz prepoznatljiv falsetto Haydena Thorpea i kontrasta koji nalazi u vokalu Toma Fleminga, albumu daje poseban feel koji ne samo da ga ističe u opusu benda već i među kandidatima za najbolje albume sada već protekle godine.

_ Iako pod očitim utjecajem velikana poput Paul Simona, Beatlesa, pa čak i Elvisa Costella, Girls su se ipak uspjeli riješiti bremena tako egzaktnog nasljeđa i pružiti publici album koji uprkos nemaloj dozi déjà vu trenutaka odiše sa dovoljno svježine da komparacije iz uvoda postaju komplimenti sasvim dostojni uzora.

U velikom moru albuma koji manje-više bezuspješno pokušavaju doprinjeti revitalizaciji klasičnog rock 'n' rolla, Father, Son, Holy Ghost je uistinu pravo svjetlo na kraju tunela.

_ Gotovo u cjelosti izgrađen na temeljima teen pop kulture, Cults je album koji unatoč inherentno niskim očekivanjima uspjeva oduševiti iznenađujuće koherentnom kombinacijom girl-popa šezdesetih i enciklopedijskim primjerom suvremene indie pop muzike.
Iako erupcija tinejdžerskih emocija kojima tekstovi obiluju, neće pomoći sticanju novih fanova, Cults je ipak ostvarenje koje plijeni ne samo izvedbom nego i potencijalom da kroz album ili dva preraste svoje znalački prikrivene teen pop korijene.

_ Prvi, u pravom smislu, novi album nakon albuma Arial iz 2005. godine 50 Words for Snow album je koji zaslužuje preporuku već u uvodnoj rečenici. Devet ambijentalnih i netipično dugih kompozicija uspješna su mješavina male doze jazza, made doze elektronike i velike doze bezvremenske muzičke apstrakcije na koju je Bush s pravom ponosna.

50 Words for Snow jedan je od onih albuma koji nećete imati prilike čuti na radio i TV stanicama, ne zbog bunta autora nego bunta današnjeg mainstreama.

_ Nakon odličnog albuma Brothers iz protekle godine, blues-rock duo The Black Keys na najboljem su putu da ponove uspjeh prethodnika. Iako osjetno energičniji i poletniji od prethodnog albuma, El Camino je uistinu zarazna kombinacija svega što volimo u staroj i svega što volimo u novoj školi rock’n’rolla, a opet dovoljno ekstravagantan da ga je nepravedno prikloniti ili jednoj ili drugoj, te kao takav siguran pokazatelj da su najbolje godine benda sve samo ne stvar prošlosti.

_ Da je Coldplay sve samo ne konvencionalan rock band, nema potrebe posebno isticati. No, u kontekstu pomalo radikalne promjene zvuka, nužno je. Mylo Xyloto je stavio tačku na alternativnu rock komponentu i otvorio vrata electro i pop zvuku. Stoga i ne iznenađuje da priča o dvije neslućenih koji se sreću u totalitarističkoj alternativnoj stvarnosti i potom zaljubljuju, ne rezonira najbolje sa muzičkom podlogom.

Ruku na srce Mylo Xyloto je daleko od lošeg albuma. Ali opet, utoliko je daleko od publike koju je bend stekao prethodnih godina.

_ Deset godina nakon posljednjeg pravog albuma i više od osam godina nakon raspada benda, Bush se vraćaju na scenu sa izmjenjenim sastavom i u pomalo blažem izdanju. Članovi orginalne postave Gavin Rossdale i Robin Goodridge udružili su snage sa gitaristom Cris Traynorom, starim poznanikom iz vremena Golden State turneje kada je mjenjao Nigel Pulsforda, na preporuku tadašnjeg producenta benda (Dave Sardy) i basistom Corey Britzom, dugogodišnjim Rossdaleovim suradnikom na njegovim side-projektima.
The Sea of Memories, iako ne u konkurenciji za najbolji rock album godine, jedini je album iz opusa benda koji može parirati privijencu i kao takav je i više nego dobrodošao povratak na muzičku scenu.

_ Tom Waits, čovjek čiji se muzički pravac opisuje upravo njegovim imenom, nakon sedam godina pauze vraća se na muzicku scenu sa albumom “Bad as Me”. Kao i ostatak Waitsovog opusa “Bad as Me” je, ruku na srce, namjenjen publici pomalo istančanog ukusa.
Na stranu pristranost koja je često neizostavni dio kritike novih albuma starih majstora, dati novom Waitsu priliku da vam se zavuče pod kožu je sve samo ne pogreška.

_ Dvije godine nakon albuma prvijenca (“Lungs”) Florence and The Machine serviraju svoj drugi uradak. Kao i prethodni, “Ceremonial” je u usnovi pop album protkan soulom, povremenim retro rock momentima i u poređenju sa prethodnikom, osjetno većim muzičkim ambicijama. Buduci da Florence i prateći bend ne oskudjevaju talentom i idejama, Ceremonial je uistinu pravi “tour de force” u karijeri ovog mlade grupice talenata.

_ Nakon eponimnog prvijenca škotski bend Glasvegas je ponovo u centru pažnje sa novim materijalom. Rađen pod producentskom palicom Marka Ellisa, producenta koji se može pohvaliti suradnjom sa bendovima kao sto su U2 i The Jesus and Mary Chain, ne iznenadjuje da će i pri usputnom slušanju “Euphoric Heartbreak” nerijetko podsjećati na navedeni dvojac. Ali, ruku na srce, jedini nedostatak albuma je život u sjeni zaista izuzetnog prethodnika.

_ Iako sve samo ne nov u kontekstu današnje hiperprodukcije, “21” je album koji gotovo godinu dana nakon objavljivanja i dalje osvaja nove fanove. Pop mješavina soula, countrya i bluesa, začinjena introspektivnim tekstovima i besprijekornom izvedbom osvojila je i fanove, kritiku i u ocima mnogih titulu najboljeg albuma godine.

_ Jednako očaravajući koliko i uznemirujući, “Let England Shake” je muzički ekvivalent književnom klasiku “Zbogom oružje” Ernesta Hemingwaya. Tematski vezan uz ratom unesrećenu Veliku Britaniju “Let England Shake” očarava i muzičkom komponentom uprizorenu uz pomoć Harveyjevih dugogodišnjih suradnika (John Parrish i Mick Harvey). Iako neobično mračna tematika albuma neće biti po svačijem ukusu, ukoliko na račun toga zaobiđete album, nećete si učiniti uslugu.

_ Iako vidljivo pod utjecajem velikana kao što su Bruce Springsteen, Bob Dylan i Tom Petty, The War on Drugs nisu se dali ograničiti muzičkim nasljeđem svojih uzora. Na  Baš kao i “Wagonwheel Blues”, i “Slave Ambient” je utjelovljenje stare škole rock and rolla u nekim novim, modernijim bojama.

_ Nakon trijumfalnog povratka na muzičku scenu Kate Bush odlučila je posegniti u svoju arhivu kako bi ukonila osamdesete i devedesete iz albuma “The Sensual World” i “The Red Shoes”. Rezultat je “Director’s Cut”, neobično svjež i zanimljiv, namjenjen ne samo stalnoj publici već i svim slušateljima koji su se našli izgubljeni u očaravajućoj jednostavnosti i lakoći albuma “Arial”